Rapport 'De Betrokken Burger' - Voorwoord
"Betrokkenheid begint met meedoen. In een betaalde baan, in het vrijwilligerswerk, in de zorg voor anderen. Sociaal is het niet aanvaardbaar dat mensen buiten de samenleving staan."
Dat zijn niet mijn woorden, maar de woorden van het Kabinet Balkenende IV. Uit haar beleidsprogramma 'Samen werken, samen leven' spreekt een grote ambitie. De wil om burgers zodanig toe te rusten dat zij zelf voorzieningen en activiteiten in hun buurt, wijk of gemeenschap kunnen ontplooien.
Tegelijkertijd doet de regering een groot beroep op de eigen verantwoordelijkheid van burgers. Enerzijds om meer "sociale samenhang" te creëren, anderzijds "voor het draaiende en betaalbaar houden van de samenleving".
Mooie woorden, mooie ambities. De prangende vraag is echter waar en hoe betrokken burgers en overheid elkaar ontmoeten, en of zij elkaar op dat punt versterken danwel tegenwerken. Het worden namelijk spelers in het zelfde publieke domein. Gaat dat wel goed? Een burger met een fantastisch plan zal in de meeste gevallen niet om de gemeente heen kunnen. Zodra een initiatief uitgroeit tot een vereniging of stichting - met een bestuur, leden, een kas en een gebouw - komt er een ambtenaar om de hoek kijken.
Wat doet die ambtenaar dan? Zal hij slechts controleren, handhaven, of biedt hij ook ondersteuning en bekijkt hij mogelijke samenwerkingsverbanden? Wijst hij alleen op hobbels, of neemt hij de burger bij de hand om die hobbels te slechten? Ofwel; ontmoet de betrokken burger ook een betrokken ambtenaar?
Rapport 'De Betrokken Burger' - Voorwoord
"Betrokkenheid begint met meedoen. In een betaalde baan, in het vrijwilligerswerk, in de zorg voor anderen. Sociaal is het niet aanvaardbaar dat mensen buiten de samenleving staan."
Dat zijn niet mijn woorden, maar de woorden van het Kabinet Balkenende IV. Uit haar beleidsprogramma 'Samen werken, samen leven' spreekt een grote ambitie. De wil om burgers zodanig toe te rusten dat zij zelf voorzieningen en activiteiten in hun buurt, wijk of gemeenschap kunnen ontplooien.
Tegelijkertijd doet de regering een groot beroep op de eigen verantwoordelijkheid van burgers. Enerzijds om meer "sociale samenhang" te creëren, anderzijds "voor het draaiende en betaalbaar houden van de samenleving".
Mooie woorden, mooie ambities. De prangende vraag is echter waar en hoe betrokken burgers en overheid elkaar ontmoeten, en of zij elkaar op dat punt versterken danwel tegenwerken. Het worden namelijk spelers in het zelfde publieke domein. Gaat dat wel goed? Een burger met een fantastisch plan zal in de meeste gevallen niet om de gemeente heen kunnen. Zodra een initiatief uitgroeit tot een vereniging of stichting - met een bestuur, leden, een kas en een gebouw - komt er een ambtenaar om de hoek kijken.
Wat doet die ambtenaar dan? Zal hij slechts controleren, handhaven, of biedt hij ook ondersteuning en bekijkt hij mogelijke samenwerkingsverbanden? Wijst hij alleen op hobbels, of neemt hij de burger bij de hand om die hobbels te slechten? Ofwel; ontmoet de betrokken burger ook een betrokken ambtenaar?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten